Ο Τσολιάς στο Πάρκο της Λαμίας

Η Πλατεία Πάρκου είναι μία από τις πιο πολυσύχναστες πλα­τείες της Λαμίας στο κέντρο της οποίας δεσπόζει ο ορειχάλκινος ανδριάντας του Έλληνα «τσολιά», που πήρε μέρος στους Βαλκανι­κούς πολέμους του 1912-13. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ήταν δύο πό­λεμοι που έγιναν στα Βαλκάνια, το 1912-1913, στους οποίους αρχικά η Βαλκανική Συμμαχία (Σερβία, Μαυροβούνιο, Ελλάδα και Βουλγαρία) επιτέθηκαν και απέσπασαν από την Οθωμανική Αυτο­κρατορία τη Μακεδονία και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, ενώ στη συνέχεια, μετά τις διαφωνίες μεταξύ των νικητών για τον τελικό διαμοιρασμό των εδαφών, ξέσπασε δεύτερος πόλεμος (αυτή τη φορά με τη συμμετοχή και της Ρουμανίας) από τον οποίο εξήλθε τε­λικά ηττημένη η Βουλγαρία, χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που είχε αρχικά κατακτήσει.

Μετά τη νικηφόρα, για την Ελ­λάδα, έκβαση των δύο Βαλκανικών πολέμων εναντίον της Οθω­μανικής αυτοκρατορίας, η χώρα μας προσάρτησε στην εδαφική της επικράτεια τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, τα νησιά του Αι­γαίου (εκτός από την Τένεδο που παρέμεινε τουρκική και τα Δωδεκάνησα που παρέμειναν υπό ιταλική κατοχή) και την Κρήτη. Όπως αναφέρεται στην Ιστορία του Ελληνικού έθνους (τόμος ΙΔ, σελ. 354): «Η Ελλάδα απαλλασσόταν οριστικά οπό την εδαφική καχεξία, η οποία είχε συνυφανθεί στη διάρκεια του 19ου αιώνα με την οικονομική στενότητα, τη στρατιωτική ανεπάρκεια και τη δι­πλωματική αδυναμία. Η απόδοση στην καλλιέργεια των πλουσίων εδαφών που ανακτήθηκαν, η διάνοιξη νέων επικοινωνιακών οδών με το εσωτερικό της Βαλκανικής, οι νέες δυνατότητες στο στρα­τιωτικό και τα νέα μεγέθη στον οικονομικό τομέα συνέθεταν εικόνα αισιοδοξίας. Και ακόμη, πέρα από τα ποσοτικά δεδομένα, η ομό­νοια και η ομοψυχία στο επίπεδο τόσο της ηγεσίας, όσο και του λαού, αποτελούσαν το ασφαλέστερο έρεισμα για την ολοκλήρωση της εσωτερικής ανόρθωσης και την πληρέστερη δικαίωση των εθνικών προσδοκιών».

Η ανέγερση λοιπόν του ανδριάντα της Πλατείας Πάρκου συνδέεται με την ιστορική μνήμη μιας εποχής, κατά την οποία η χώρα μας πέτυχε την ανάκτηση των εδαφών της ελευθερώνοντας τα από την τουρκική κατοχή και ολοκληρώνοντας τον τιτάνιο αγώνα που ξεκίνησε με την Επανάσταση του 1821.

   Ο ανδριάντας του Έλληνα τσολιά, εγκαταστάθηκε στην Πλα­τεία Πάρκου επί δημαρχίας του Ιωάννη Παπασιόπουλου (1955-1964), στο πλαίσιο της αισθητικής αναβάθμισης της πόλης και της προσπάθειας να προσλάβει η Λαμία την εικόνα μιας σύγχρονης αστικής πόλης. Σε έκθεση πεπραγμένων του τότε δημάρχου, κατα­χωρισμένων σε εφημερίδα της εποχής, αναφέρεται χαρακτηριστικό : «η Πλατεία Πάρκου μεταβάλλεται εις την ωραιότερα με εγκατά­σταση ανδριάντα διά χρημάτων Ερανικής Επιτροπής του Τσολιά..». Ο ορειχάλκινος ανδριάντας του εικονιζόμενου Έλληνα «Τσολιά», είναι έργο του γλύπτη Νίκου Περαντινού, έχει ύψος 3 μέτρα και στήθηκε στην Πλατεία Πάρκου της Λαμίας, το έτος 1963. Ο Νίκος Περαντινός, ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες της γενιάς του ‘30, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1910 και πέ­θανε το 1991. Οι γονείς του ήταν Κυκλαδίτες και έτσι εξηγείται η αγάπη του για την Πάρο, που τη θεωρούσε πατρίδα του πιο λευκού και διάφανου μαρμάρου στον κόσμο, του περίφημου «λυχνίτη» και πατρίδα της αρχαίας Γλυπτικής, εξαιτίας ακρι­βώς του μαρμάρου. Το παριανό μάρμαρο, είναι το μάρμαρο που πάνω σε αυτό δούλεψε ο Αγοράκριτος, ο Σκόπας και τόσοι άλλοι, για να γίνουν τα εξαιρετικά έργα γλυπτικής της αρχαιότητας. Σπού­δασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με δάσκαλο το Θωμά Θωμόπουλο. Αποφοιτώντας, του απονεμήθηκε το Χρυσοβέργειο βραβείο.
Από το 1935-1940, συνεργάστηκε με τον γλύ­πτη Μιχαήλ Τόμπρο και το 1941, διορίστηκε μουσειακός γλύπτης στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, άπου εκτέλεσε σημαντικές ερ­γασίες αποκατάστασης αρχαίων γλυπτών. Το 1947, με υποτροφία της Γαλλικής Ακαδημίας Αθηνών πήγε στο Παρίσι, για να παρακο­λουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία Julian και τη Σχολή Καλών Τε­χνών. Είναι δάσκαλος της απλότητας και της κλασικής φόρμας, βαθιά επηρεασμένος από τον ανθρωποκεντρισμό και το μέτρο της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Για το έργο του, απέσπασε πολλές δια­κρίσεις και βραβείο. Λίγο πριν πεθάνει, η Ακαδημία Αθηνών σε ανα­γνώριση του έργου του, στις 23 Μαρτίου του 1991, του απένειμε το «Αριστείο Γλυπτικής». Συνολικά έχουν στηθεί μέχρι σήμερα, 86 έργα του σε δημόσιες πλατείες του εσωτερικού και του εξωτερι­κού. Παράλληλα με τη γλυπτική, ασχολήθηκε με τη μεταλλιογραφία. Από την πλούσια συλλογή μεταλλίων που φυλάσσονται στο Μουσείο Γλυπτικής «Νίκος Περαντινός» της Πάρου, μαζί με τα 192 γλυπτά και ανάγλυφα που δώρισε ο γλύπτης στο νησί της Πάρου, ξεχωρίζουμε και αναφέρουμε στο σημερινό άρθρο, το αναμνηστικό χρυσό νόμισμα που κόπηκε το 1978, με την αφορμή της σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ. Στην μπροστινή όψη του νομίσματος, απεικονίζεται ο Απόλλωνας καθισμένος πάνω στον Ομφαλό, ενώ περιμετρικό υπάρχει η επιγραφή «Αμφικτιόνων».
Έτσι, την επόμενη φορά που θα αντικρύσουμε τον Έλληνα τσο­λιά στην Πλατεία Πάρκου, ίσως μπορέσουμε να αντιληφθούμε κα­λύτερα αυτό που σιωπηλά με την παρουσία του αντιπροσωπεύει, παρατηρήσουμε την ορμητική κίνηση του σώματος, την αποφασι­στικότητα στο βλέμμα, την εξιδανίκευση του μαχητή των ιδανικών ενός ολόκληρου έθνους στις αρχές του 20ου αιώνα.-
(της Έφης Παπαευθυμίου, Εφόρου Δημ. Πινακοθήκης Λαμίας)
Πηγή:  «Λαμιακή Φωνή» Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

ΥΠΑΤΗ – Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΙΝΙΑΝΩΝ

Yπάτη, Ύπατα, Νέαι Πάτραι, Νεοπάτρα, Πάτρα, Πατρατζήκι. Με αυτά τα ονόματα είναι γνωστή η αρχαία και μεσαιωνική πόλη της Κεντρικής Ελλάδας, στο νομό Φθιώτιδας, 23 χλμ νοτιοδυτικά της Λαμίας και 235 χλμ από την Αθήνα. Ή Υπάτη, η πόλη των Αινιάνων στα κλασσικά χρόνια, τα Ύπατα στη Ρωμαϊκή εποχή, Νέαι Πάτραι το Μεσαίωνα και Πατρατζίκι στην τουρκοκρατία, είναι περιοχή με σημαντική ιστορία αρκετών αιώνων, τα αρχαιολογικά ευρήματα είναι από όλες τις ιστορικές περιόδους.

Πολύ κοντά, σε απόσταση 3,5 χλμ, τα ιαματικά Λουτρά Υπάτης, μέσα στην καταπράσινη πεδιάδα του Σπερχειού. Τα λουτρά είναι γνωστά από τον 4ο αιώνα π.Χ. και ήταν αφιερωμένα στην θεά του έρωτα και της ομορφιάς, Αφροδίτη. Η ύπαρξή τους αναφέρεται από πολλούς αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Οι ιαματική πηγή της Υπάτης δεν μοιάζει με καμιά άλλη στην Ελλάδα και είναι και από την σπανιότερη Ιαματική τύπου πηγή στον κόσμο. Τα νερά πηγάζουν από βάθος 18 μέτρων και έχουν περίπου 33ο θερμοκρασία. Ωφελούν και έχουν θεραπευτική επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό σε καρδιοπαθείς, υπερτασικούς, παθήσεις του νευρικού συστήματος, παθήσεις του κυκλοφορικού συστήματος και πάρα πολλά άλλα.

Η κωμόπολη της Υπάτης, κτισμένη σε υψόμετρο 400μ. με τη χαρακτηριστική πολυμορφία του τοπίου της, έχει συμπληρώσει πάνω από 2500 χρόνια συνεχούς παρουσίας σε όλα τα γεγονότα της Ελλάδας ενώ διετέλεσε και πρωτεύουσα ολόκληρης της Κεντρικής Ελλάδας (Θεσσαλίας και Φθιώτιδας) σε δύο περιόδους της ιστορίας. Σήμερα είναι μία μικρή κωμόπολη που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών επισκεπτών και ακόμη είναι έδρα του ομώνυμου Δήμου, με περιφέρεια δέκα πέντε χωριών (Αργυροχώρι, Λουτρά Υπάτης, Μεξιάτες, Βασιλικά, Ροδωνιά, Συκά, Λυχνό, Μεσοχώρι, Καστανιά, Νεοχώρι, Πύργος, Περιστέρι και Δάφνη).

Τόπος γέννησης του Αγίου Αθανασίου του Μετεωρίτη (ιδρυτή των Μετεώρων), τόπος μαρτυρίου του Ισαπόστολου Αγίου Ηρωδίωνα, τόπος διακονίας του Μητροπολίτη Γερμανού του Μελωδού καθώς και τόπος αναπαύσεως του Οσίου Αγάθωνα, ιδρυτή της ομώνυμης Μονής. Η τελευταία βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ. δυτικά της Υπάτης, σε μία θαυμάσια τοποθεσία. Η προσφορά του μοναστηριού αυτού στην πνευματική, θρησκευτική και οικονομική ζωή της περιοχής υπήρξε μεγάλη και σημαντική. Εκτός από το πλούσιο αρχείο, την αξιόλογη βιβλιοθήκη, τα ιστορικά κειμήλια και την εκκλησία που στολίζεται από θαυμάσιες τοιχογραφίες, η Μονή στεγάζει και Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, με δείγματα από την πανίδα και χλωρίδα της Οίτης.

Με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, η Υπάτη αποτελεί και σήμερα όπως άλλωστε σε όλη την ιστορική διαδρομή, το φυσικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει νοερά την ιστορική πορεία της, ξεκινώντας από τον 3ο π.χ. αιώνα και καταλήγοντας στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία, περνώντας μέσα από την Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή Εποχή, την Τουρκοκρατία, την Επανάσταση του 1821, μέχρι την Εθνική αντίσταση 1941-1944.

Η Υπάτη κτίστηκε το 410 π.Χ και υπήρξε η πρωτεύουσα του λαού των Αινιάνων και κέντρο μαγείας, Τον 1ο μ.χ. αιώνα η περιοχή της Υπάτης θεωρείται η έδρα της Θεσσαλικής μαγγανείας. Υπήρχαν εκεί και δρούσαν οι Θεσσαλές γόησσες με ικανότητες υπερφυσικές. Πολλοί αναφέρουν ότι οι μάγισσες χρησιμοποιούσαν και τα ιαματικά λουτρά της Υπάτης για τις θαυματουργικές τους ιδιότητες. Η πηγή υπήρχε τότε γιατί σύμφωνα με τις απόψεις γεωλόγων – ερευνητών τα ύδατα ανάβλυσαν το 427 π.Χ. με το μεγάλο σεισμό της Βόρειας Εύβοιας που αναφέρουν πολλοί αρχαίοι συγγραφείς.

Οι Αινιάνες ήταν προϊστορικός λαός που κατέβηκαν πριν από την κάθοδο των Δωριέων στην Ελλάδα, από τη Θεσπρωτία και κατέλαβαν την Αρχαία Περραιβία. Δεν ευνόησε όμως η τύχη τους τη διαμονή στο νέο αυτό τόπο και αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην επάνω κοιλάδα του Σπερχειού. Με τα χρόνια έλαβαν μέρος σε αρκετές εκστρατείες και σε μάχες με κορυφαία αυτή των Θερμοπυλών.

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο (1271-1318 μ Χ) υπήρξε έδρα του Δουκάτου Νέων Πατρών, απ´ όπου μετά τη διάσπαση του Δεσποτάτου της Ηπείρου, κυβερνήθηκε η Κεντρική Στερεά Ελλάδα και η Θεσσαλία. Από το 1319 και μέχρι το 1393 μΧ υπήρξε η συμπρωτεύουσα, μαζί με την Αθήνα, του Καταλανικού Δουκάτου Αθηνών και Νέων Πατρών.
Στην περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν έδρα καζά (επαρχίας) και μέχρι το 1833. Η Υπάτη και οι Υπαταίοι έλαβαν μέρος σε όλους τους εθνικούς αγώνες της πατρίδας μας και ιδιαίτερα κατά τη ναζιστική κατοχή πλήρωσε βαρύ τίμημα με την εκτέλεση 16 Υπαταίων στο Γοργοπόταμο και τα Καστέλλια και την ολοκληρωτική καταστροφή της στις 17 Ιουνίου 1944. Σε αναγνώριση των θυσιών χαρακτηρίστηκε ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΠΟΛΗ με Προεδρικό Διάταγμα.

Στην Υπάτη, μπορεί κανείς να δει το Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας με κατάλοιπα αρχαίων ναών, τον Ναό του Αγίου Νικολάου με βυζαντινά ψηφιδωτά στο προαύλιο και να επισκεφτεί τα ερείπια του αρχαίου και βυζαντινού κάστρου, που ήταν από τα ισχυρότερα της Κεντρικής Ελλάδας.

Από τον Ιανουάριο του 2007 λειτουργεί στην Υπάτη το Bυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας. Στο Μουσείο, που αναπτύσσεται σε δύο ορόφους, παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά ευρήματα, που προέρχονται από διάφορες περιοχές της Φθιώτιδας και χρονολογούνται στην παλαιοχριστιανική και βυζαντινή περίοδο (4ος-14ος αι.). Ανάμεσα στα εκθέματα του Βυζαντινού Μουσείου Φθιώτιδας σημαντική θέση καταλαμβάνουν τα νομίσματα, από τα οποία αντλούνται στοιχεία για τη νομισματική κυκλοφορία στη Φθιώτιδα κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Γραφικός είναι ο φημισμένος καταρράκτης της Υπάτης στην είσοδο της πόλης, που τα νερά του κινούσαν παλιότερα πέντε νερόμυλους. Από εδώ ο επισκέπτης μπορεί να ξεκινήσει την διαδρομή του στον Εθνικό Δρυμό Οίτης, ένα μνημείο της φύσης, στην κορυφή της οποίας, σύμφωνα με τη μυθολογία κάηκε ο Ηρακλής.

Πολύ κοντά, σε απόσταση 3,5 χλμ, τα ιαματικά Λουτρά Υπάτης, μέσα στην καταπράσινη πεδιάδα του Σπερχειού. Τα λουτρά είναι γνωστά από τον 4ο αιώνα π.Χ. και ήταν αφιερωμένα στην θεά του έρωτα και της ομορφιάς, Αφροδίτη. Η ύπαρξή τους αναφέρεται από πολλούς αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Οι ιαματική πηγή της Υπάτης δεν μοιάζει με καμιά άλλη στην Ελλάδα και είναι και από την σπανιότερη Ιαματική τύπου πηγή στον κόσμο. Τα νερά πηγάζουν από βάθος 18 μέτρων και έχουν περίπου 33ο θερμοκρασία. Ωφελούν και έχουν θεραπευτική επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό σε καρδιοπαθείς, υπερτασικούς, παθήσεις του νευρικού συστήματος, παθήσεις του κυκλοφορικού συστήματος και πάρα πολλά άλλα.

ΠΗΓΕΣ: http://www.okosmosgyromas.gr & http://konstantinosdavanelos.blogspot.com

Η Ιερά Μονή Αγάθωνος

Η Ιερά Μονή Αγάθωνος

είναι σκαρφαλωμένη στην πλαγιά του όρους Οίτη, κοντά στην περιοχή της Υπάτης σε υψόμετρο 553 μ. μέσα σε μια φύση που οργιάζει. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση το παλιό Μοναστήρι που ασκήτευσε ο όσιος Αγάθωνας έπαθε καθίζηση και μυστηριωδώς η εικόνα της Παναγίας εξαφανίστηκε, για να βρεθεί σε μια σπηλιά, όπου δίπλα σε αυτήν, ο όσιος έκτισε το μοναστήρι τον 14ο με 15ο αιώνα. Η εφέστιος εικόνα της Παναγίας του Αγάθωνος με την ασημένια επικάλυψη λέγεται ότι είναι θαυματουργή.  Η μονή μετά την κοίμηση του κτήτορος μετονομάστηκε από τους μοναχούς σε Μονή του Αγάθωνος και γιορτάζει την 6η και 15η Αυγούστου Ο πρώτος ιστορικός ερευνητής της Μονής ήταν ο Γ. Λαμπράκης. Λόγω της καταστροφικής μανίας του Δράμαλη που το 1822 πυρπόλησε το Καθολικό, καθώς και λόγω της αναμενόμενης φθοράς από το χρόνο σήμερα διασώζονται ελάχιστες τοιχογραφίες. Ιερά σκεύη, αρτοφόρια, άγια Λείψανα, ιερές εικόνες, άμφια, κώδικες και μια πλειάδα σταυρών περισυνελέγησαν από τους Ναούς και τις κατεστραμμένες Μονές από τον Ηγούμενο Δημάκο και μ’ αυτό τον τρόπο δεν έγιναν λεία των αρχαιοκαπήλων. Στα λειτουργικά βιβλία της Μονής εξιστορούνται οι ενθυμήσεις των μοναχών που έχουν ιστορική αξία καθώς αποκαλύπτουν πολλά για τη ζωή της Μονής και των γύρω χωριών. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 οι ίδιοι οι μοναχοί συστρατεύθηκαν στο πλευρό των οπλαρχηγών και κατά καιρούς στη Μονή λειτούργησαν διάφορες σχολές, όπως ιερατική, γεωργική και δασική. Σήμερα λειτουργεί εκτροφείο θηραμάτων καθώς και ένα μουσείοΦυσικής ιστορίας της Οίτης.

Στον περισσότερο κόσμο έγινε γνωστή πριν περίπου δύο χρόνια (2006) με αφορμή το σκήνωμα του Βησσαρίωνα, ενός καλόγερου της Μονής, που βρέθηκε αναλλοίωτο.

Ηγούμενος της Μονής είναι ο  Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Ζαχαράκης

ΠΗΓΗ:

http://www.oikogeneiako.com/moni.html

http://www.neoargyri.com/5%20AFIEROMATA/D%20%20%20I%20M%20AGATHONOS%20APRIL%2009/IM%20AGATHONOS.html

http://wikimapia.org/9127149/el/Ιερά-Μονή-Αγάθωνος

Λεωνίδας – Διάκος – Άρης Βελουχιώτης


Στενό των Θερμοπυλών μεγάλης στρατιωτικής σημασίας για τους χρόνους της Ελληνικής Αρχαιότητας αλλά και για μετέπειτα. Στενό πέρασμα μεταξύ Καλλίδρομου ( παραφυάδα της Οίτης) και της Θάλασσας. Σήμερα στενό δεν υπάρχει λόγω της πρόσχωσης του Σπερχειού η παραλία απομακρύνθηκε μερικά χιλιόμετρα. Το μήκος της διόδου ήταν 1 χιλιόμετρο. Στα δύο άκρα ήταν τόσο στενή ώστε μόνο μια άμαξα μπορούσε να περάσει. Τον Ιούλιο του 480 π.Χ. έγινε η μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών υπό την αρχηγία του Ξέρξη, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο στρατός των Περσών ανήρχετο σε 1.700.000 με 3000 μεταγωγικά πλοία και 1200 πολεμικά και 80000 ιππείς.

Οι Έλληνες αποφάσισαν να αμυνθούν αρχικά στο στενό των Τεμπών, όταν όμως έμαθαν οτι οι Θεσσαλοί «εμήδησαν» υποχώρησαν στο στενό των Θερμοπυλών όπου και τελικά έδωσαν την μάχη. Όταν περικυκλώθηκαν κατόπιν της προδοσίας του Εφιάλτη, ο Λεωνίδας διέταξε τότε τους άλλους να φύγουν, γιατί του ήταν αδύνατον να φύγει διότι «τοις κοινων ρήμασι πυθομενοι», δηλαδή ήταν υποχρεωμένοι να μείνουν. Εκεί παρέμειναν εθελοντικά και οι 700 Θεσπιεις. Όλοι σκοτώθηκαν.

Ο Θανάσης Διάκος από την Μουσουνίτσα μετά από την υποχώρηση του Πανουργια και Δυοβουνιώτη που τον εγκατέλειψαν αποφάσισε να μείνει, αν και δεν ήταν υποχρεωμένος να λογοδοτήσει σε κάποια κυβέρνηση, εν αντιθέση με τον Λεωνίδα που έπρεπε να μείνει διότι «τοις κοινων ρήμασι πειθομενοι». Αυτό είναι και το μεγαλείο του Θανάση διάκου που τον ανυψώνει υπεράνω και αυτού ακόμη του Λεωνίδα.

Πιο πάνω, κοντά στο χωριό Γοργοπόταμος, στην ομώνυμη γέφυρα του Γοργοποτάμου, άλλος ένας αετός της Ρούμελης, ο Θανάσης Κλάρας – Άρης Βελουχιώτης καραδοκεί και στην κατάλληλη στιγμή χτυπάει μαζί με τον Ζέρβα τη Γέφυρα του Γοργοποτάμου, όπου ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα στέλνει περήφανο χαιρετισμό όπως τραγουδούσαν οι Αντάρτες της Ρούμελης.

Αυτό είχε σαν συνέπεια αφ’ ενός να καθυστερήσει ο ανεφοδιασμός του ΡΟΜΕΛ ΣΤΗΝ Αφρική για ένα τουλάχιστον πολύτιμο μήνα και αφετέρου έδωσε το έναυσμα να φουντώσει το αντάρτικο στα βουνά της Ρούμελης και όχι μόνο.

Πηγή: http://www.iama.gr , φώτο: google

Η Γέφυρα της Αλαμάνας επί Τουρκοκρατίας

Εδώ κοντά στη γέφυρα της Αλαμάνας άφησε την τελευταία του πνοή

ο Ηρωάς μας Αθανάσιος Διάκος

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ – Αθανάσιος Μασαβέτας (Διάκος) (1788-1821)

Αγωνιστής του 1821. H ηρωική του αντίσταση στην Αλαμάνα και ο μαρτυρικός του θάνατος στη Λαμία έγιναν θρύλος στη συνείδηση του λαού μας. Σε νεαρή ηλικία μόνασε ως δόκιμος και μετά διάκος στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου της Αρτοτίνας. Μερικά χρόνια πριν την Επανάσταση υπηρέτησε στο σώμα των «Τσοχανταρέων» (σωματοφυλάκων) του Αλή Πασά. Μετά το 1820 εκλέχθηκε αρχηγός στο αρματολίκι της Ρούμελης, στη θέση του καταδιωκόμενου Ανδρούτσου, με τον οποίο είχε στενό σύνδεσμο. Την εποχή αυτή μυείται στη Φιλική Εταιρεία. Το 1821 ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης στη Λιβαδειά (30 Μαρτίου ­ 1 Απριλίου) και εκκένωσε μαζί με τους Δουβουνιώτη και Πανουργιά την Ανατολική Στερεά από τους Τούρκους. Στη γέφυρα της Αλαμάνας στις 22 Απριλίου 1821 προσπάθησε να ανακόψει την πορεία του Ομέρ Βρυώνη και του Κιοσέ Μεχμέτ προς την Πελοπόννησο. Το βάρος της σύγκρουσης έπεσε στον Αθανάσιο Διάκο που έλεγχε το δρόμο από τη Δαμάστα. Μετά από πολύωρη μάχη, τραυματισμένος στο δεξί χέρι αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, μεταφέρθηκε στη Λαμία όπου θανατώθηκε με ανασκολοπισμό, 23 Απριλίου 1821. Η θυσία του ενίσχυσε το φρόνημα των αγωνιζομένων και η δράση του ενέπνευσε πολλούς

Κατά τη λαική παράδοση…..
Εγγονός ενός ντόπιου κλέφτη, είχε έφεση στη θρησκεία και σε μικρή ηλικία στάλθηκε από τους γονείς του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κοντά στην Αρτοτίνα, για την εκπαίδευσή του. Έγινε μοναχός σε ηλικία δεκαεπτά ετών και, λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη και της ιδιοσυγκρασίας του, έγινε πολύ γρήγορα διάκος.

Ο Διάκος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι με τα στρατεύματά του και εντυπωσιάστηκε απ’ την εμφάνιση του νεαρού μοναχού. Ο Διάκος προσβλήθηκε απ’ τα λεγόμενα του Τούρκου (και την μετέπειτα πρόταση) και μετά από καβγά τον σκότωσε. Έτσι αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει κλέφτης.

Ο Διάκος ήταν άφταστος στα αγωνίσματα, στα όπλα και στην ανδρεία. Στα 1818 έγινε το πρώτο από τα επτά πρωτοπαλήκαρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Μαζί του μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και έβαλε σκοπό της ζωής του την απελευθέρωση της φυλής. ΄Ετσι δημιούργησε δικό του στρατό και ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης σε όλη την Ελλάδα

Οι Τούρκοι αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν και έστειλαν τον στρατηγό Ομέρ Βρυώνη με 9.000 στρατιώτες.
Ο Διάκος είχε μόνο 1.500 παληκάρια. Η μάχη έγινε στην Αλαμάνα, εκεί όπου 23 αιώνες πριν, έπεσε ο Λεωνίδας με τους 300. Ο Διάκος πολέμησε ηρωϊκά, αλλά στο τέλος οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον σούβλισαν.
Ο Διάκος αντιμετώπισε το μαρτυρικό του θάνατο με θάρρος. Μονο ένα παράπονο βγήκε απ’τα χείλη του, προβλέποντας την ανάσταση του Ελληνισμού:

«Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει,
τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι».

Πηγή: http://www.computer.gr/diakos.htm

Η Ιστορία της Πόλης μου

Η Λαμία, συγκοινωνιακός κόμβος και εμπορικό κέντρο –πρωτεύουσα του νομού Φθιώτιδος, με 46.406 κατοίκους- είναι χτισμένη στις νοτιοδυτικές πλαγιές του βουνού ΄Οθρυς, κοντά στο Σπερχειό ποταμό. Σύμφωνα με τη μυθολογία, την πόλη ίδρυσε ο Λάμος -γιος του Ηρακλή και της Ομφάλης- ή η Λαμία, που ήταν κόρη του Ποσειδώνα και Βασίλισσα των Τραχινίων. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην ιστορία το 426 π.Χ., τότε που έπληξε τη Θεσσαλία καταστρεπτικός σεισμός. Το 413 π.Χ. ήταν ισχυρή περιτειχισμένη πόλη και πρωτεύουσα του κράτους των Μαλιέων. Στον Δ΄ π.Χ. αιώνα βρισκόταν κάτω από την επιρροή των Μακεδόνων και αργότερα του Δημητρίου του Πολιορκητή. Είναι κυρίως γνωστή για τα επεισόδια του Λαμιακού Πολέμου (323-322 π.Χ.), όταν οι Αθηναίοι και οι Αιτωλοί προσπάθησαν -με το θάνατο του Αλέξανδρου- να αποτινάξουν το μακεδονικό ζυγό και να εκδιώξουν το Βασιλιά Αντίπατρο, τον οποίο απέκλεισαν στη Λαμία. Το 280 π.Χ. ανήκε στο κράτος της Θεσσαλίας και έπειτα έγινε μέλος της Αιτωλικής συμπολιτείας. Το 191 π.Χ. κυριεύτηκε από τους Ρωμαίους. Από τότε χρονολογείται η παρακμή της. Στη Βυζαντινή Περίοδο χτίστηκε το κάστρο της, όπου ενσωματώθηκαν και τμήματα των αρχαίων τειχών της. Στον 8ο αι. παίρνει την ονομασία Ζητούνι. Επί Φραγκοκρατίας η Λαμία ανήκε στους Δούκες της Αθήνας και αργότερα στους Καταλανούς. Οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν εναντίον των Τούρκων στις 8 Απριλίου 1821, με αρχηγούς τον Αθανάσιο Διάκο και το Δυοβουνιώτη. Η πόλη ελευθερώνεται οριστικά το 1832. Τότε παίρνει πάλι το αρχαίο της όνομα Λαμία. Το 1941 καταστράφηκε από βομβαρδισμό της γερμανικής αεροπορίας.

Πηγή: hellas.teipir.gr